Լահմաջո. Արևելքի համը՝ հայկական նրբերանգով
Նուրբ, խրթխրթան խմոր, համեմունքներով հագեցած միս, թարմ կիտրոնի հյութ և մի բաժակ սառը թան… Երևանում դժվար է գտնել մարդու, ով անտարբեր կանցնի թարմ թխված լահմաջոյի կողքով։ Բայց ի՞նչ գիտենք մենք այս «արևելյան պիցցայի» մասին։
Ծագումը. Ո՞ւմն է լահմաջոն
Լահմաջոյի ծագման շուրջ վեճերը չեն դադարում, սակայն ճշմարտությունն այն է, որ այն Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների ընդհանուր ժառանգությունն է։ Անվանումը գալիս է արաբական «լահմ բի աջին» բառակապակցությունից, որը թարգմանաբար նշանակում է «միսը խմորի վրա»։
Հայաստանում լահմաջոն տարածում գտավ հատկապես 1940-ականներին և հետագայում՝ Սիրիայից և Լիբանանից հայրենադարձների շնորհիվ։ Այսօր այն արևմտահայ խոհանոցի անբաժանելի մասն է։
Պատրաստման գաղտնիքը
Ի տարբերություն իտալական պիցցայի, լահմաջոյի խմորը պետք է լինի գերբարակ։ Այն պատրաստվում է առանց թթխմորի (դրոժի), որպեսզի չուռչի և մնա խրթխրթան։
Միջուկի հիմքը տավարի կամ գառան յուղոտ միսն է, որին ավելացվում են՝
- Լոլիկ և տոմատի մածուկ,
- Քաղցր և կծու պղպեղներ,
- Սխտոր և սոխ,
- Կանաչիներ (մաղադանոս) և հատուկ համեմունքներ։
Ինչպե՞ս ուտել ճիշտ
Լահմաջո ուտելը մի ամբողջ ծես է։
- Կիտրոն.Առանց կիտրոնի առատ հյութի լահմաջոն լահմաջո չէ։ Թթվաշ համը կոտրում է մսի յուղայնությունը և բացում համեմունքների բույրը։
- Թան.Կծու լահմաջոյի լավագույն ընկերը սառը թանն է։
- Փաթաթել.Լահմաջոն պետք է ուտել ձեռքով՝ մեջը դնելով թարմ մաղադանոս, անանուխ կամ կծու պղպեղ և ռուլետի պես փաթաթելով։
Երևանյան ֆենոմենը
Վերջին տարիներին, սիրիահայերի նոր հոսքի հետ միասին, Երևանում լահմաջոյի մշակույթը նոր վերածնունդ ապրեց։ Քաղաքում բացվեցին տասնյակ կետեր, որտեղ կարելի է համտեսել Հալեպի իսկական համը։ Սա այն եզակի ուտեստներից է, որը միավորում է բոլորին՝ ուսանողից մինչև գործարար, քանի որ այն համեղ է, արագ և մատչելի։