Տժվժիկ․ Ճաշատեսակ՝ իր ուրույն ձայնով և պատմությամբ
Եթե խնդրեք մեկ բառով նկարագրել հայկական խոհանոցը, շատերը կնշեն խորովածը կամ տոլման։ Բայց եթե հարցնեք խոհանոցի «հոգու» մասին, ձեզ կպատասխանեն՝ Տժվժիկ։
Սա հայկական գաստրոնոմիայի իսկական ֆենոմեն է։ Վառ ապացույց այն բանի, թե ինչպես կարելի է ամենապարզ մթերքներից՝ տավարի լյարդից ու սրտից, ստեղծել մի գլուխգործոց, որը մատուցվում է թե՛ համեստ ընտանեկան սեղաններին, թե՛ Երևանի թանկարժեք ռեստորաններում։
Որտեղի՞ց է ծագել անվանումը
Գաղտնիքը թաքնված է ստուգաբանության մեջ։ «Տժվժիկ»-ը ձայնանմանություն է։
«Տժժ»․ հենց այս շշշացող ձայնն է հանում նուրբ լյարդը, երբ հայտնվում է յուղով շիկացած թավայի մեջ։ Դա նախավայելանքի երաժշտություն է, որը ծանոթ է յուրաքանչյուր հայի։
Ավելին, քան պարզապես ուտելիք
Տժվժիկը մեր մշակութային կոդի մասն է։ Դրա մասին անգամ կինո են նկարել։ 1961 թվականի լեգենդար սև-սպիտակ կարճամետրաժ ֆիլմը՝ երիտասարդ Արմեն Ջիգարխանյանի մասնակցությամբ, անմահացրեց այս ճաշատեսակը։ Աղքատ Ներսեսի և հարուստ Նիկողոսի պատմությունը ժողովրդին պարգևեց հայտնի թևավոր խոսքը․ «Այդ մի կտոր լյարդի համար լյարդս կերար»։
Ո՞րն է համի գաղտնիքը
Տժվժիկի հիմնական կախարդանքը պարզության և թարմության մեջ է։ Սա կիսատապակած-կիսախաշած ճաշատեսակ է, որտեղ ենթամթերքները պատրաստվում են մեծ քանակությամբ սոխի մեջ։
Այստեղ չկան բարդ սոուսներ կամ հազվագյուտ համեմունքներ։ Համը ծնվում է կատարյալ հավասարակշռության շնորհիվ՝ շոգեխաշած սոխի քաղցրությունը, տոմատի թեթև թթվաշությունը և մսի նրբությունը, որը բառացիորեն հալվում է բերանում, եթե խոհարարը գիտի իր գործը։
Ինչպե՞ս են այն ուտում
Տժվժիկը ձևականություններ չի սիրում։ Այն վայելելու լավագույն ձևը թարմ լավաշի պատառն է, որի մեջ փաթաթում են բուրավետ միսը։ Ավելացրեք դրան թթու, կանաչի և լավ ընկերակցություն, և դուք կհասկանաք, թե ինչ է իսկական հայկական խնջույքը։