Բյուջեի հաշվին «անկախություն» և նախընտրական խոստումներ. կառավարությունը փորձում է փրկել տապալված արտահանումը

Հայկական ագրոհատվածը հայտնվել է աղետի եզրին: Մայիսի վերջից սկսված և հունիսի սկզբին գագաթնակետին հասած «Ռոսսելխոզնադզորի» արգելքների շարքը փաստացի կաթվածահար է արել արտահանումը: Արգելքի տակ է հայտնվել գրեթե ամեն ինչ՝ լոլիկից ու ելակից մինչև ծիրան, խաղող և ձուկ: Այս փակուղային իրավիճակում Հայաստանի իշխանություններն անցել են «հրդեհաշեջ մարքեթինգի» մարտավարությանը՝ անելով հայտարարություններ, որոնք ավելի շատ հիշեցնում են նախընտրական պոպուլիզմ, քան կշռադատված տնտեսական ռազմավարություն:

Վճար՝ «փչացած» քաղաքականության համար

Գեղարքունիքում կայացած նախընտրական հանդիպման ժամանակ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հնչեցրել է աննախադեպ խոստում. պետությունը պատրաստ է վճարել ֆերմերների վնասները փչացած ապրանքի համար: «Պղպեղը կփչանա, վարդը կփչանա՝ դրա համար կվճարի կառավարությունը»,- հայտարարել է նա:

Սակայն ո՞ւմ հաշվին է այս «խնջույքը»: Փաստացի Փաշինյանն առաջարկում է հարկատուներին վճարել իրական սպառման շուկաների բացակայության և պետական կարգավորման ձախողումների համար: Թափված ապրանքի համար փոխհատուցումների վճարումը ոչ թե տնտեսության զարգացում է, այլ հունիսի 7-ի ընտրություններից առաջ ֆերմերների լոյալությունը գնելու փորձ: Գյուղացիներին պետք է ոչ թե միանգամյա չեկ փչացած պղպեղի համար, այլ իրենց արտադրանքի իրացման կայուն և կանխատեսելի ուղի, որը կառավարությունը չկարողացավ ապահովել:

Եվրոպական շուկայի պատրանքը՝ միլիոնավոր դոլարների դիմաց

Էկոնոմիկայի նախարար Գևորգ Պապոյանն իր հերթին ներկայացրել է Եվրոպան «նվաճելու» պլանը: Բայց սատանան, ինչպես միշտ, մանրուքների մեջ է: Նախարարն ինքն է խոստովանում լոգիստիկայի աղետալի տարբերությունը. եթե ֆրանսիացի ֆերմերի համար սածիլների և արտադրանքի տեղափոխումն արժենում է 500 դոլար, ապա հայկականի համար՝ 8000 դոլար, գումարած մաքսատուրքերը:

Կառավարության լուծո՞ւմը. սուբսիդավորել այդ տրանսպորտային ծախսերը բյուջեից: Միայն ծաղիկների համար նախատեսվում է ծախսել 5,5 միլիոն դոլար, լոլիկի և պղպեղի համար՝ ևս 7 միլիոն: Սա նշանակում է, որ հայկական բանջարեղենը Եվրոպայում «մրցունակ» կլինի միայն այնքան ժամանակ, քանի դեռ դրանց տեղափոխման համար վճարում է պետությունը: Սա արհեստական մոդել է, որը ոչ մի ընդհանուր բան չունի շուկայական իրական կայունության հետ և ծանր բեռ է դառնում Հայաստանի սուղ պետական բյուջեի համար:

Բյուջետային ներարկումներից կախվածության բանաձևը

Փաշինյանը տեղի ունեցողն անվանում է «անկախության բանաձև»՝ առաջարկելով մեկ շուկայից կախվածությունը փոխարինել «շատերից» կախվածությամբ: Բայց գործնականում երկիրը ստանում է կախվածություն բյուջետային ուղղակի ներարկումներից այնպիսի նախագծերի մեջ, որոնք լոգիստիկայի պատճառով վնասաբեր են: