Վարչապետն ինքնադատաստան է սարքել. ե՞րբ վերջ կտրվի քաղաքական ամենաթողությանը Հայաստանում
Հայաստանում նախընտրական քարոզարշավն արագորեն վերածվում է մղձավանջի, որտեղ իշխանության տարբեր ճյուղերի տարանջատումը դատարկ հնչյուն է, իսկ օրենքի տառն անհետանում է նախընտրական էյֆորիայի թմբիրում։
Վանաձորի հանրահավաքում արձակուրդում գտնվող վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն այլևս նույնիսկ չփորձեց ժողովրդավարություն խաղալ՝ բացահայտ հանդես գալով որպես բռնաճնշումների ուղղահայացի ղեկավար։
Հանրահավաքի ամբիոնից նա հայտարարեց, որ ԱԱԾ-ն Քննչական կոմիտե կուղարկի հանցագործության մասին հաղորդում «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության թեկնածու Անդրանիկ Թևանյանի դեմ, իսկ ինքը՝ վարչապետը, արդեն իսկ նախապես ակնկալում է պետական դավաճանության գործի հարուցում։
Ավելին՝ ընդդիմությունն անվանվեց «լրտեսական ցանց», որը իշխանությունը մտադիր է «վերջնականապես արմատախիլ անել»։ Այս ամենը հնչում էր ոչ թե դատական նիստի ժամանակ, ոչ թե հետաքննության շրջանակներում կամ դատավճռի հրապարակումից հետո, այլ նախընտրական հանրահավաքում։
Գլխավոր խնդիրն այլևս անգամ ագրեսիվ հռետորաբանությունը կամ Ընտրական օրենսգրքի խախտումը չէ. այդ փուլը մենք վաղուց ենք անցել։ Խնդիրն այն է, որ վարչապետը նույնիսկ չի թաքցնում իր միջամտությունը քննության հարցերին, խախտում է անմեղության կանխավարկածը՝ ցուցադրելով իր կատարյալ արհամարհանքը օրինականության և ժողովրդավարության սկզբունքների նկատմամբ։
Վարչապետը նախապես հանրությանը տեղեկացնում է, թե ում դեմ են գործեր հարուցվելու, ով է մեր երկրում, իր գնահատմամբ, «լրտես» և ով պետք է կալանավորվի։
Այսինքն՝ ընտրությունների թեժ պահին իրավապահ համակարգը փաստացի դառնում է հաղթելու իրական շանսեր ունեցող մրցակիցներին հեռացնելու մեխանիզմ։ Եվ խոսքն այստեղ միայն Անդրանիկ Թևանյանի մասին չէ. հարցը վերաբերում է բոլոր անցանկալի անձանց։ Հայաստանում ակնհայտորեն տեղի է ունենում քաղաքական զտում։
Եվ այստեղ գլխավոր հարցն արդեն միայն այն չէ, թե արդյոք նման հռետորաբանությունը խախտում է Ընտրական օրենսգիրքը։ Գլխավոր հարցն այլ է. եթե գործող վարչապետը հրապարակավ քրեական գործեր է խոստանում իր քաղաքական ընդդիմադիրներին հենց քարոզարշավի ժամանակ, արդյո՞ք երկրում ընդհանրապես մնում է որևէ սահման պետության և քաղաքական ամենաթողության միջև։