Անհամաձայններին՝ դուրս հրավիրել, ընդդիմախոսներին՝ «ոչնչացնել». սա է ՀՀ իշխանության քաղաքական մշակույթը
ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ընտրողների հետ հանդիպման ժամանակ ոստիկանությանը հրահանգեց դահլիճից դուրս հանել մի կնոջ միայն այն պատճառով, որ նա համաձայն չէր իր հետ։ Ավելին՝ կառավարության ղեկավարը հրապարակայնորեն հայտարարեց, թե կնոջը, իբր, վճարել է Սամվել Կարապետյանը։ Առանց որևէ ապացույցի։ Առանց փաստերի։ Առանց ամոթի։
«Սա համախոհների հավաք է։ Եթե համաձայն չեք՝ դուրս եկեք», — հայտարարեց Փաշինյանը։
Այսինքն՝ երկրի վարչապետն արդեն փաստացի քաղաքացիներին բաժանում է «ճիշտ» և «սխալի»։ Նրանց, ովքեր իրավունք ունեն խոսելու, և նրանց, ում կարելի է ոստիկանության միջոցով դուրս հանել դահլիճից՝ կուսակցական ակտիվի ծափերի ներքո։
Առանձնահատուկ ցինիզմ էր նաև սուպերմարկետի և «200 հազար դրամի» մասին հեգնական արտահայտությունը։ Երբ պետության ղեկավարը հրապարակայնորեն նվաստացնում է քաղաքացուն միայն անհամաձայն լինելու համար, դա արդեն պարզապես էմոցիոնալ պոռթկում չէ։ Դա կառավարման ոճ է։
Եվ խնդիրը միայն այս մի դրվագը չէ։ Վերջին օրերին Փաշինյանը հասցրել է գոռալ արցախցի կնոջ վրա, վիճաբանության մեջ մտնել մեկ այլ արցախցու հետ, հայտարարել, թե քաղաքական հակառակորդներին պետք է «ոչնչացնել», իսկ հետո փաստացի արդարացնել այն մթնոլորտը, որտեղ անհամաձայնությունը սկսում է ընկալվել որպես հանցագործություն։
Առավել վտանգավոր է, երբ նման հռետորաբանությունը հնչում է մի մարդու շուրթերից, ով վերահսկում է ամբողջ պետական ապարատը՝ ներառյալ ոստիկանությունն ու ուժային կառույցները։ Որովհետև «դավաճանների», «գործակալների» և «թշնամիների» մասին հայտարարություններից հետո շատ արագ սկսվում են ձերբակալություններն ու հասարակությանը վախեցնելու փորձերը։
Իր ճշմարտացիության մեջ վստահ իշխանությունը հակառակորդների հետ վիճում է փաստարկներով։ Ներքին կայունությունը կորցրած իշխանությունը սկսում է պահանջել ծափահարություններ և դահլիճից հեռացնել անհամաձայններին։
Հենց այսպես էլ ժողովրդավարությունը աստիճանաբար վերածվում է քաղաքական անհանդուրժողականության։ Ոչ թե մեկ օրում, այլ ծիծաղի, աղմուկի և «դուրս հանեք այդ կնոջը» հրահանգների ներքո։