Պաստառի վնասում, հոգեբուժարան, մեկուսարան, մահ․ նախընտրական պատմություն, որը շատ հարցեր է առաջացնում
Արմեն Հովհաննիսյանի մահը, ով ձերբակալվել էր նախընտրական պաստառ վնասելուց հետո և ավելի ուշ մահացած հայտնաբերվել «Նուբարաշեն» հոգեկան առողջության կենտրոնում, վաղուց արդեն դուրս է եկել սովորական «միջադեպի» շրջանակներից։ Չափազանց շատ հարցեր է առաջացնում հենց այն իրադարձությունների շղթան, որը մարդուն վարչական իրավախախտումից հասցրել է մահվան։
ՆԳՆ տվյալներով՝ սկզբում Հովհաննիսյանը պահվել է Արտաշատի ոստիկանության մեկուսարանում։ Այնուհետև, ինչպես պնդում է գերատեսչությունը, նրա մոտ ի հայտ են եկել «հոգեկան խանգարման նշաններ», ինչից հետո նրան ոստիկանների ուղեկցությամբ տեղափոխել են «Նուբարաշեն» հոգեկան առողջության կենտրոն։ Մի քանի ժամ անց հաղորդում է ստացվել ձերբակալվածի ինքնասպանության մասին։
Առողջապահության նախարարությունն իր հերթին հայտնել է «ինքնավնասման ակտի» մասին, որը կատարվել է «շատ կարճ ժամանակահատվածում»։ Գերատեսչությունը պնդում է, որ բուժանձնակազմն օպերատիվ իրականացրել է բոլոր անհրաժեշտ միջոցառումները, սակայն տղամարդու կյանքը փրկել չի հաջողվել։
Սակայն գլխավոր հարցն այսօր ոչ միայն մահվան հանգամանքներն են։ Գլխավոր հարցն այն է, թե ինչպես մարդը ընդհանրապես հայտնվեց այս համակարգի ներսում՝ ընդամենը քարոզչական պաստառ պոկելու պատճառով։
Իրավապաշտպաններն արդեն հիշեցրել են, որ նախընտրական պաստառի վնասումը վարչական իրավախախտում է, ոչ թե հանցագործություն, որը կարող էր ենթադրել նման խիստ միջոցներ։ «Հինգ իրավապաշտպանների» նախաձեռնության հայտարարության մեջ տեղի ունեցածն ուղիղ կերպով անվանվել է իրավապահ մարմինների կողմից օրենքի կոպիտ խախտման հետևանք։
Հենց այդ պատճառով խոսքը վաղուց արդեն միայն կոնկրետ ողբերգության մասին չէ։ Այս դեպքը կրկին բարձրացնում է ուժային համակարգի գործողություններում թույլատրելիի սահմանների հարցը, հատկապես նախընտրական լարվածության պայմաններում։ Երբ պետական մեքենան սկսում է կորցնել չափի զգացումը, նույնիսկ աննշան իրավախախտումը կարող է ավարտվել ողբերգությամբ։